język polski   język polski  |  english version  english version

CYRKULACJE 2013

Jak głos i ciało razem grają…

Relacja ze ścieżki twórczej „Objęcia. Dialogi przez ciało i głos” Cyrkulacje 2013 :

CYRKULACJE – Ruch jako żywa kultura tekst Anny Dudy

Ruch jako żywa kultura

W przeciągu kilkunastu lat pojawiło się w Polsce sporo festiwali tanecznych. Prezentują sztukę taneczną, choć w przeważającej większości w centrum festiwalowych wydarzeń stawiane są prezentacje artystów i spektakle. A przecież, serce tańca w jego scenicznej postaci jest echem uderzeń, podnoszeń, partnerowań, oddechów i potu uzyskanych w ciele i całej masy działań, jakie podejmowane są przez tancerzy podczas treningu. Programy warsztatów również rozwijają się prężnie, stwarzając coraz to nowe możliwości obcowania z światowej klasy choreografami. Zdaje się jednak, że określenia „profesjonalny” czy „światowej klasy artyści” zawładnęło wyobraźnią organizatorów, często spychając na plan boczny – choć oczywiście nie eliminując go zupełnie – przestrzeń związaną z potrzebami odbiorców festiwalu. Zakłada się często, że tancerz, szczególnie młody i ambitny, zainteresowany jest tym, co atrakcyjne, modne, przykuwające uwagę znanym nazwiskiem, potwierdzające jego zaangażowanie w rozwój kariery zawodowej. Czytaj dalej

„Szukam miejsca z kierunkiem, który się odbywa” Contact Improvisation

Podczas, gdy teoretycy mediów pracują nad abstrakcyjnymi systemami, które pouczają nas o tym, jak się komunikujemy, Iwona Olszowska proponuje uczestnikom własną, taneczną teorię komunikacji. Fizyczny kontakt w ruchu wychodzi poza przewidywalny schemat, bazując na potrzebie kontaktu, a jednak rządzi się pewnymi określonymi mechanizmami. Jeśli odejdziemy na moment od klasycznej linii nadawca-komunikat-odbiorca i spróbujemy przedostać się do samego środka tej komunikacji – strumienia, w którym odbywa się wszystko tu i teraz, orientując się wobec szybko zmieniających się przesłanek – możemy wejść w interesujący analityczny proces.

Czytaj dalej

„Sink into the floor” Material for spine

Charakter warsztatu Nory Hajos - medytacyjny i stwarzający szeroką przestrzeń dla indywidualnych eksploracji ruchu – wynikał zarówno z przemyślanej koncepcji skoncentrowanej na kilku pogłębionych elementach (ćwiczenia z rolowaniem się po podłodze w spirali i półksiężycu, falowanie ciała, Small Dance excercise według Stevena Paxtona), jak i z samej osobowości prowadzącej, z którą nawet pobieżny kontakt utwierdzał w poczuciu niezwykłego wyciszenia i harmonii, łagodnego usposobienia zawartego w pogodnym spojrzeniu i delikatnym głosie.

Czytaj dalej

„Świat, który budujemy staje się coraz bardziej sztywny, a ludzie coraz bardziej zamknięci” Parkour

Warsztaty prowadzone przez Kubę Adamowskiego uzupełniły program tegorocznych Cyrkulacji w szczególny sposób – było to bardziej spotkanie z konkretnym stylem życia, formą ruchu, której nie da się praktykować bez próby zrozumienia, czym jest ,,bieg przez” (tłumaczenie nazwy parkour z języka francuskiego). Jest to bieg nie tylko przez miejskie przeszkody, ale przede wszystkim bieg przez samego siebie, rodzaj zmagania z rzeczywistością i wyznaczania sobie radykalnych środków pokonywania trudności. Popisowa akrobatyka parkouru, możliwość eksponowania własnych umiejętności to w pewnym sensie uboczne efekty ważniejszego zagadnienia, jakie wiąże się potrzebą rozwoju, wytrącenia się z rutyny, dostarczenia organizmowi niezbędnej adrenaliny i postawienia siebie wobec granicy bezpieczeństwa, przyzwyczajenia, wyobrażenia o celowości naszych działań.

Czytaj dalej

„Aikido jest jak bicie serca” Ścieżka Wojownika. Aikido w treningu performera

Wychodząc od klasycznego treningu aikido, Piotr Masztalerz (5 dan shidoin), główny instruktor Wrocław Aikikai oraz Przemysław Błaszczak, aktor Teatru ZAR i współzałożyciel Studia Dwóch Ścieżek, czynnie uprawiający aikido, zaproponowali warsztaty wykorzystujące te elementy rdzennej sztuki, które mogą przydać się do ogólnego rozwoju i kształtowania umiejętności takich jak elastyczność, zwinność, aktywna obecność, zwiększanie uważności i świadomości ciała jako narzędzia do opanowywania różnych sytuacji ruchowych.

Czytaj dalej

„Nie o czymś, a z czymś w Was” Taniec współczesny

Dawid Lorenc zaproponował przekrój technik tańca współczesnego według własnego wyboru, skupiając się przede wszystkim na najbardziej znanych nurtach w ostatnich 50. latach. Pojawili się przede wszystkim jego mistrzowie, m.in. Witold Jurewicz, Wim Vandekeybus i Ultima Vez, David Zambrano i technika flying-low, Rudolf Laban czy William Forsythe.

Czytaj dalej