ŚCIEŻKI TWÓRCZE:

1. PARKOUR – Powrót do korzeni-interakcja z otoczeniem
Jakub Adamowski

Parkour jest nieco unowocześnioną formą ruchu, która towarzyszyła nam od zawsze – ludzie biegali, skakali i wspinali się, by przetrwać, by zdobywać nieznane obszary, by uciekać przed drapieżnikami. Dziś nie mamy już takiej potrzeby, ale nasze ciała domagają się ruchu, rozwoju, czasem adrenaliny. Obcowanie z przeszkodami i wyzwaniami fizycznymi kształtuje charakter, ponadto daje mnóstwo możliwości rozwoju, ze względu na bardzo indywidualne podejście każdej osoby do pokonywania danej przeszkody. To sposób na odnalezienie się w dżungli, której nowoczesnym odpowiednikiem są ściany i mury aglomeracji. Celem zajęć jest poprawa interakcji uczestników z otoczeniem, a także zwiększenie świadomości ciał, poprawa równowagi, ogólne wzmocnienie ciała.

 

2. Ścieżka wojownika – AIKIDO w treningu performera
Przemek Błaszczak i Piotr Masztalerz

Aikido jest tradycyjną, japońską sztuką walki. Została stworzona na bazie systemów walki wręcz i japońskiej szermierki przez M. Ueshiba.
Aikido jest dyscypliną w której nie uprawia się współzawodnictwa a trening jest celem samym w sobie. Daje możliwości rozwoju każdemu,  bez względu na wiek,  płeć,  warunki fizyczne czy stan zdrowia.
Trening obejmuje formy walki wręcz,  pracę z bronią,  zajęcia oddechowe i wyciszające.
Techniki ćwiczy się w parach,  rozwijając takie aspekty jak kontakt, dystans,  uważność i świadomość ruchu i ciała.

Co łączy performera i wojownika? Podejście do własnego ciała. Obaj poprzez trening chcą uczynić je jak najsprawniej funkcjonującym narzędziem,  które będzie można kontrolować ,  mając jednocześnie do niego pełne zaufanie w podążaniu za jego organicznymi reakcjami i impulsami.
W jednym i drugim przypadku trening ma na celu uczynienie ciała sprzymierzeńcem,  który nie ogranicza,  nie stawia oporu.
Świadome budowanie i pozostawanie w silnej relacji do partnera oraz do przestrzeni jest tak w przypadku performera jak i wojownika umiejętnością elementarną. Odmienny jest jednak charakter relacji. Dla performera jest ona oparta na zaufaniu i współpracy,  niejednokrotnie oddaniu się,  w przypadku wojownika na braku zaufania,  czujności i chęci przejęcia kontroli. W jednym przypadku to partner,  który wspomaga czy współdziała,  w drugim partner, który jest przeciwnikiem.
Zestawiając dwa tak odległe,  różne światy możemy uzyskać dostęp do szerokiej gamy ćwiczeń, biegunowo różnych impulsów, a co za tym idzie bogatego doświadczenia fizycznego, które pozwoli spojrzeć na zagadnienie pracy z ciałem w szeroki, kompleksowy sposób
W trakcie sesji warsztatowej chcemy zaprosić uczestników do sytuacji laboratorium. Aikido było jedną z bardzo ważnych inspiracji dla Steve’a Paxton’a,  twórcy Contact Improvisation.  Czy improwizacja w kontakcie wyczerpuje sceniczny potencjał tkwiący w Aikido? W ciągu czterodniowego spotkania będziemy pracować z dystansem, kontaktem,  rytmem,  prowokacją,  zaufaniem( lub jego brakiem),  by dać sobie szansę na odkrycie nowych inspiracji płynących z tej tradycji pracy z ciałem.

Na warsztat składać się będzie:
• trening padów i przewrotów
• techniki wręcz
• techniki z bronią ( jo i boken- kij i drewniany miecz japoński)
• improwizacja na technikach lub elementach technik
• praca z rytmem
• praca z jakościami kontaktu

3. GAGA – trening fizyczny z Izraela
Natalia Iwaniec

GaGa to język ruchowy rozwinięty przez Ohada Naharina, dyrektora artystycznego i choreografa Batsheva Dance Company w Tel Avivie w ciągu ostatnich 12 lat. Jest to metoda skierowana do tancerzy,  jak i dla wszystkich,  którzy nie posiadają żadnej techniki tanecznej czy wcześniejszego doświadczenia tanecznego. GaGa to świadoma praca ciała poprzez instynktowne poruszanie całą jego strukturą bez zatrzymania przez 1h15 minut w przypadku gaga dancers i przez 1h podczas lekcji gaga people.
Gaga jest punktem wyjściowym dla Ohada w tworzeniu materiału choreograficznego. Ohad stopniowo rozwijał i rozwija tą metodę pracy. Był to z pewnością punkt zwrotny w rozwoju zespołu Batsheva Dance Company. Zespół każdy dzień zaczyna od lekcji gaga. Batsheva nie ma żadnych innych zajęć w ramach codziennego treningu,  bazuje jedynie na gaga.
Gaga nie jest techniką,  jest metodą pracy. Jakąkolwiek technikę człowiek uprawia, praktykuje, gaga może i doskonale ją wypełnia. Gaga nie podważa żadnej innej metody pracy, jest jedynie jej głębokim dopełnieniem. Podział na gaga people (gaga dla ludzi) i gaga dancers (gaga dla tancerzy) pozwala ludziom wybrać zajęcia w zależności od potrzeb i oczekiwań swojego ciała. Dzięki tej metodzie ciało uzyskuje większą giętkość i elastyczność. Uruchamiamy naszą kreatywność, by poszerzać słownik ruchowy naszego ciała, przełamywać własne przyzwyczajenia taneczne.
Mimo iż system Gaga jest niezwykle młody w porównaniu do innego rodzaju treningów czy metod pracy z ciałem,  bez Gaga Izrael nie stałby się tak istotnym punktem na mapie tańca współczesnego na świecie. Ohad nieustannie pracuje w tym systemie i rozwija język ruchowy Gaga dla tancerzy i dla wszystkich ludzi,  dzięki swojej pracy i wszystkich nauczycieli Gaga.
Ścieżkę GAGA będziemy zawsze zaczynać od 1h15 zajęć gaga, by przygotować i rozgrzać nasze ciała do pracy. Następnie będziemy korzystać z wiedzy zdobywanej na zajęciach w szeroko pojętej improwizacji, choreografii i kompozycji. Będziemy eksplorować takie zagadnienia jak:”conect to pleasure”,  „plenty of time”,  „silliness”,  „passion to move”.

http://gagapeople.com/english/
http://nataliagaga.weebly.com/

4. Świadomość oddechu z elementami BMC
Iwona Olszowska

Oddech jako podstawowe ogniwo
podstawa pod grounding
pod ruch
pod inicjację ruchu
pod wyrazistość
pod stan umysłu/świadomość/obecność
pod przepływ kształtu
pod połączenia w ciele

Wiele metod pracy z ciałem czerpie z oddechu i pracuje z oddechem w jakimś konkretnym kontekście. Na tym warsztacie przyjrzymy się bliżej tym metodom. Zaglądniemy w rejony kinezjologii, kinetic awarness Ii ideokinezis, Bartenieff Body foundamental/breth support, Laban shape flow, skinner release, technika Aleksandra i Tai Chi.

Zajmiemy się między innymi zagadnieniami: przestrzeń osobista, inicjacja oddechu, kierunki oddechu dla ustalenia osi pod płaszczyzny ruchu.

Jednym z najważniejszych elementów warsztatu pozostanie jednak BMC,  a w tym m.in tematy: oddychanie wewnętrzne – komórkowe,  oddech zewnętrzny- mięśnie I organy oddechowe. Zgłębimy relacje oddechu do ruchu, trójwymiar,  grounding oraz motoryczno- emocjonalne połączenia w ciele.

5. KONTAKT IMPROWIZACJA – Powrót do korzeni kontakt improwizacji – fizyka kontaktu
Iwona Olszowska

„Jeśli tańczysz fizykę tańczysz kontakt. Jeśli tańczysz chemię tańczysz co innego”
„Jeśli wiesz do przodu co się wydarzy,  to znaczy,  że nie improwizujesz”
Będziemy podążać za podstawami z jakich narodziła się forma kontakt improwizacji.

Będziemy eksplorować: prawa dynamiki Newtona

Będziemy bawić się z: masą

rozróżniać ciało aktywne i pasywne
uczyć się lekkości
upadania
czyli grawitacja i anty-grawitacja
odwołamy się do small dance
słuchanie odruchów w ciele
oddechu
dezorientacja

Obserwować będziemy siły oddziaływujące na ciało:
siła bezwładności/inercja
siła odśrodkowa
pęd
wahadło
tarcie

Zajrzymy też w kierunku walk wschodnich, żeby poznać
manipulacje
rodzaje oddziaływania i reagowania

6. TANIEC WSPÓŁCZESNY
Dawid Lorenc

Zainspirowany tematem przewodnim zaproponowanym przez organizatorów tegorocznej edycji Cyrkulacji: ŹRÓDŁA RUCHU, W KONTEKŚCIE HISTORII TAŃCA XX WIEKU, na ścieżce twórczej chciałbym zaproponować przekrój technik tańca współczesnego. Poczynając od kilku wybranych głównych europejskich nurtów technik ostatniego 50 lecia, aż po Polskich prekursorów tańca współczesnego lat 80-tych i 90-tych. Podczas zajęć będziemy wykonywać zadania twórcze z założeń poszczególnych technik/nurtów, analizować ćwiczenia techniczne i uczyć się krótkich części choreografii i stylizowanych fraz ruchowych. Analizując poszczególne aspekty technik tańca wspólnie postaramy się odpowiedzieć na pytania takie jak: czym jest technika w tańcu współczesnym? czym była kiedyś, a czym jest dziś? jak zmieniały się inspiracje i oczekiwania w różnych technikach? czy w ogóle są różne techniki tańca współczesnego, czy może są to tylko różne style? co je łączy a co dzieli? co stanowi źródło, a co efekt końcowy danej techniki? itp.

Abyśmy wszyscy maksymalnie wykorzystali dany nam czas, zachęcam Was do proponowania zagadnień, osobistości, a nawet konkretnych układów tanecznych i części choreografii z całej historii technik tańca współczesnego, które praktycznie i/lub teoretycznie chcielibyście lepiej poznać.
Pytania i propozycje możecie kierować na mój profil fb lub na email dawid.lorenc@gmail.com

 

OTWARTE WARSZTATY:

1. ORGANIC DANCE TECHNIQUE – ścieżka ruchu ekologicznego
Wojciech Mochniej

Wojciech Mochniej oferuje nowe spojrzenie na techniki tańca współczesnego,   proponuje ścieżkę w kierunku ruchu ekologicznego. Opracowany przez pryzmat jego szerokich doświadczeń zawodowych warsztat,  skupia się na eksploracji ciała zarówno w uporządkowanym ruchu/strukturze,  jak i sytuacji improwizowanej i swobodnej. W tym warsztacie podkreśla się rolę wagi i długości ciała oraz przepływu linii energetycznych,  izolację części ciała i drogę przewodzenia impulsów. Szuka się połączenia (wizualnych ,  fizycznych,  emocjonalnych i kinetycznych) z partnerem i przestrzenią. Zasady działania spirali siły GYROKINESIS ,  floorwork ,  improwizacja (w tym zasady kontaktu ) i struktury choreograficzne,  mają zaprowadzić tancerza do dynamicznego doświadczenia trójwymiarowego ciała w przestrzeni. Tancerz jest kierowany tak, aby uruchomić wyobraźnię i intelekt w pracy organizmu. Warsztat ma prowadzić od całkowitego zanurzenia się w wykonywanej pracy poprzez skupienie oraz osiągniecia maksymalnej radości podczas tańca.

2. MATERIAL FOR THE SPINE
Nora Hajos

System Material for the spine jest medytacyjnym studium kręgosłupa i miednicy łączący podejście techniczne z procesem improwizacji i improwizacji w kontakcie.
Tematyka tych zajęć krąży wokół:
* koncentracji na wewnętrznych doznaniach podczas powolnego rozgrzewania się
* nauki i ćwiczeniach rolowania się po podłodze za pomocą spirali (helisy) i półksiężyca
* studium falowania (ruchy falo-podobne ) w naszym ciele
* świadomość powolnego dostrajania się elementów naszego ciała (tuningu)
* szukanie własnego małego tańca (S. Paxton Small Dance excersise)
* spontaniczna improwizacja w grupie

 

3.  Improwizacja
Jacek Owczarek

W improwizacji proces tworzenia zbiega się w czasie z jego wykonaniem. Improwizacja jest aktem niepowtarzalnym i spontanicznym, jest pracą z tym co manifestuje się w danym momencie w postaci sygnałów wizualnych, dźwiękowych, kinestetycznych, relacyjnych. Zajęcia są połączeniem moich doświadczeń w pracy z tańcem, improwizacją oraz metodą pracy z procesem wg A. Mindella. Celem jest świadome wchodzenie w proces improwizacji, umiejętność pracy z kanałami zmysłowymi, obserwacji tego co się wydarza w trakcie improwizacji i poszerzanie świadomości.

4. HISTORIA TAŃCA W ZADANIACH
Agata Siniarska

Proponowany przeze mnie warsztat to subiektywna historia tańca rozumiana jako historia kondycji ciała na przykładach wielu propozycji tanecznych i choreograficznych. Zmiany,  jakie poszczególne techniki i estetyki taneczne wprowadzały/wprowadzają w ciało tańczące, tworząc je za każdym razem na nowo – w nowych granicach, w nowej anatomii, w nowych historiach, intensywnościach, ruchach i sekwencjach – konstytuowały i nadal konstytuują nowe parametry tańczącego ciała. Rozpoczynając od elementów tańca ekspresjonistycznego Mary Wigman,  poprzez praktykę Deborah Hay,  somatyczne praktyki Meg Stuart i Benoit’a Lachambre, relacje między cielesną konkretnością i abstrakcyjną pojęciowością Philippa Gehmachera,  manipulacjami słów i znaczeń Marii La Ribot,  jak i procesom translacyjnym deufert&plischke, będziemy (w praktyce ) badać i analizować wymiary tych konkretnych ciał tańczących, a w konsekwencji naszych ciał w tych warunkach.