I. Ścieżki twórcze:

a. Nowy Taniec. Anatomia w Ruchu

Prowadzenie: Zuna Vesan Kozankova

Moje lekcje tańca współczesnego bazują na naturalnym ruchu ludzkiego ciała, dlatego za jeden z najważniejszych celów uważam osiągnięcia głębokiej świadomości anatomii ludzkiego  ciała oraz uważności podczas ruchu. W pracy łączę ze sobą rożne techniki: release, kontakt improwizacje, technikę Limon i Alexander, Yogę, Aikido oraz technikę ruchu zwaną „Axis Sylabus“. Podczas warsztatów jestem głownie skupiona na uruchomieniu wrodzonych instynktów, odkrywaniu i rozwijaniu naturalnych możliwości ruchu, które oferuje ludzkie ciało. Do tych efektów dochodzę poprzez pracę nad elastycznością stawów, kontrolowanie ciężaru  ciała i eksperymentowaniu z dynamiką. Zawsze poszukuję możliwości ominięcia wyuczonych schematów ruchu i odkrywania nowych możliwości i jakości tańca. Zajęcia zbudowane są z ćwiczeń technicznych rozwijanych następnie w układy, w których można zaostosować nową wiedzę oraz z poszukwań improwizacyjnych. Improwizacja ma na celu rozwinąć w tancerzach głębszą świadomość anatomii oraz rozwinąć percepcję otaczającej rzeczywistości i uważność w każdej sytuacji, a także dać możliwość odkrycia własnego potencjału ruchowego.

 

b. Kompozycja. Szukanie ruchu.

Prowadzenie: Iwona Olszowska

Praktyczne i teoretyczne zagadnienia dotyczące choreografii i kompozycji jako praktyki scenicznej.

Podczas  ścieżki będziemy pracować nad najmniejszymi elementami choreografii, czyli:

generowanie ruchu
inicjacja ruchu
ruch kształtu
znaczenie ruchu
Dotkniemy kwestii czasowania ruchu, jego przestrzeni i rytmu.
Pobawimy się kompozycją.
Na poziomie teoretycznym – dobre/pomocne rady dla choreografa.

 

c. Oddech-centrum-ruch

Prowadzenie: Przemysław Błaszczak

Oddech- to z czego rodzi się ruch i jego szczególna postać –dźwięk

Centrum- (niekiedy) środek ciężkości, lecz także żywe źródło ruchu, początek, miejsce sprawowania kontroli

Ruch- forma ekspresji, interakcja centrum i oddechu, świadectwo istnienia ( jak ruch klatki piersiowej zaświadczający o oddechu)

Oddech i ruch nierozerwalnie ze sobą złączone, na poziomie elementarnym nie podlegające naszej woli (kto jest w stanie wstrzymać oddech tak konsekwentnie by zatrzymać wszelki ruch wewnątrz własnego ciała? ) Spotykając się w centrum, wypływając z niego, podlegają kierunkowaniu i dynamizowaniu, co sprawia, że te organiczne funkcje ciała stają się pierwotnym tworzywem, pierwszą i naturalną ekspresją, nośnikiem znaczeń.

Sztuki walki zdają się być jednymi z najlepiej porządkujących relację oddech-centrum-ruch systemami, które w sposób całościowy i jak najbardziej pragmatyczny podchodzą do zagadnienia. Oddech poprzez właściwą współpracę z centrum ma dać efekt w postaci ruchu o maksymalnej skuteczności przy minimalnym wysiłku.

Trening partnerski- zorientowany na drugiego. Spotkanie, relacja, dotyk. Jak raczej słuchać niż mówić? Jak robić mniej, by zrobić więcej? Trening partnerski jest subtelną i wymagającą dużej uważności formą spotykania drugiego w pracy.

Warsztat zogniskowany będzie na pracy aktora z ciałem, ku przekroczeniu jego oporów, rozpoznaniu i przekroczeniu ograniczeń, otwarciu nowych kanałów percepcji i komunikacji. Poprzez powoływanie, pogłębianie i utrzymywanie w każdym momencie Uważności, Precyzji, Ciągłości, Otwartości, Czujności, Szczerości, Gotowości, wiedzie droga ku specyficznemu partnerstwu, przejawiającemu się w głęboko rozumianym współ-działaniu, współ-tworzeniu, współ-istnieniu w procesie twórczym. Tak rozumiane partnerstwo jest głównym zagadnieniem warsztatu, w którym ciało zanurzone w strumieniu ruchu, w żywej, otwartej strukturze będącej rodzajem rusztowania, kieruje się ku spotkaniu z partnerem, jakim może być zarówno obecność Innego jak i przestrzeń, zmęczenie czy oddech. Tym rusztowaniem, środowiskiem spotkania, będzie praca z dynamicznym ruchem, treningiem indywidualnym, a także elementami treningu partnerskiego, akrobatycznego oraz technikami pracy z ciałem i oddechem wywodzącymi się z japońskich sztuk walki – shintaido oraz aikido.

 

II. Indywidualne konsultacje z nauczycielami

Prowadzenie: Iwona Olszowska, Zuna Kozankova, Przemysław Błaszczak, Beata Marecka –Zehetbauer

Każdy z uczestników będzie miał szansę skorzystać z pracy indywidualnej z prowadzącym. Konsultacje będą okazją do pogłębienia i kontynuacji pracy warsztatowej oraz otrzymania informacji zwrotnej. Konsultacje mogą być także wykorzystane do rozmowy i pracy nie związanej bezpośrednio z zajęciami. Mogą dotyczyć kierunku zainteresowań w pracy twórczej danej osoby, być okazją do przedstawienia nauczycielowi materiału, nad którym się pracuje, który ma zostać pokazany podczas Otwartej Sceny Tańca. Taka możliwość stanowi wyjątkowe wsparcie dla młodych artystów, tancerzy oraz osób zainteresowanych rozwojem osobistym poprzez taniec.

 

III. Cykl edukacyjny

a. Kreatywny taniec w psychoedukacyjnej pracy z dziećmi

Prowadzenie: Beata Marecka-Zehetbauer

Warsztat skierowany jest do pedagogów, opiekunów, terapeutów i animatorów pragnących poszerzyć swój warsztat rozwojowo – terapeutycznej pracy z dziećmi i młodzieżą. Celem warsztatu jest podniesienie kwalifikacji zawodowych i zdobycie nowych narzędzi pracy. Warsztat na festiwalu zainicjuje cykl warsztatów poświęconych edukacji dzieci i młodzieży.

Kreatywny taniec wykorzystuje połączenie muzyki, ruchu i języka we wspieraniu rozwoju osobowości. Metodę charakteryzuje aktywna nauka poprzez sensoryczne doświadczanie, co prowadzi do pogłębienia indywidualnej zdolności przeżywania i ekspresji. Integracja różnych pól percepcji stanowi bowiem podstawę rozwoju naszych kognitywnych, emocjonalnych i motorycznych zdolności. W dialogu muzyki i ruchu pobudzona zostaje fantazja i kreatywność, jak również umiejętność werbalnej i niewerbalnej komunikacji. Metody pracy: rytmika, kreatywny taniec, improwizacja ruchowa, elementy choreoterapii.

“Bieg, podskoki, balansowanie, obroty – krótko mówiąc: taniec – budzi wśród dzieci naturalną radość. W tańcu dzieci mają możliwość poznania  i rozwoju własnego potencjału ruchu, jak również wypróbowania jego nowych form. Odkrywają możliwości własnego ciała, ale i jego ograniczenia, rozwijają i urzeczywistniają w ruchu własne pomysły i fantazję, pogłębiają zdolność ekspresji, uczą się współpracy z partnerem i grupą, wzmacniają  zdolność koordynacji i poczucie rytmu, poprzez taniec i muzykę uczestniczą w świecie estetycznych wartości. Doświadczenie to stanowi ważny krok w rozwoju osobistym dziecka.”

Program tańca kreatywnego jest bardzo zróżnicowany i zawiera m.in. improwizację ruchu, ćwiczenia rytmiczno-muzyczne, eksperymentowanie z różnymi materiałami i instrumentami, pracę  z obrazami, wersami, bajkami, trening ruchowy.   

 

IV. Otwarte lekcje

b. Technika tańca współczesnego New Dance

Prowadzenie: Zuna Vesan Kozankova

W metodzie pracy Zuny Kozankovej jednym z ważniejszych celów jest osiągnięcie świadomości anatomii ludzkiego ciała oraz uważności podczas ruchu.

W pracy łączy ze sobą rożne techniki: release, kontakt improwizację, technikę Limon i Alexander, Yogę, Aikido oraz technikę ruchu zwaną „Axis Sylabus“. Podczas warsztatów uwaga kierowana jest na uruchomienie wrodzonych instynktów, odkrywanie i rozwijanie naturalnych możliwości ruchu, które oferuje ludzkie ciało.

„Do tych efektów dochodzę poprzez pracę nad elastycznością stawów, kontrolowanie ciężaru ciała i eksperymentowanie z dynamiką. Zawsze poszukuję możliwości ominięcia wyuczonych schematów ruchu i odkrywania nowych możliwości i jakości tańca.”

 

c. Spotkanie w ruchu

Prowadzenie: Przemysław Błaszczak

Wychodzące od „biegu na kontakt” formy treningu praktykowanego w Teatrze ZAR, a mającego na celu strojenie ciał, tak jak stroi się głosy, czy instrumenty orkiestry. Jak uzyskać wspólny dźwięk ciała? Bieg na kontakt ma na celu rozwijać czujność, precyzję, uważność. Jest formą treningu partnerskiego, w którym partnerem jest nie tylko inny, ale też przestrzeń, oddech, zmęczenie, ja sam. „Spotkanie w ruchu” ma dać okazje do zbadania, rozpoznania możliwości tkwiących w relacji ja – inny, ja –przestrzeń, ja-ja. Jak sprawić by to nie moje chęci, moje sądy na swój własny temat były inspiracją do ruchu dla mnie, lecz inny. Jak sprawić, że raczej jestem poruszony, niż poruszam się? Oto główne zagadnienie spotkania.

 

d. Technika Alexandra

Prowadzenie: Inga Schorowska

Technika Alexandra nazywana jest metodą reedukacji psychofizycznej, ponieważ uczy świadomego przywracania naturalności i swobody psychofizycznej organizmu. Prowadzi do eliminowania nieprawidłowych nawyków nadwyrężających organizm lub ograniczających swobodę jego działania, a dotyczących codziennych ruchów i zachowań.

Jej szczególny charakter polega na tym, że uczy obiektywnej obserwacji siebie oraz świadomego wyboru sposobu działania, najefektywniejszego dla danej czynności. Od lat jest techniką wspierająca trening tancerza.

 

e. Świadomość ciała z elementami BMC

Prowadzenie: Iwona Olszowska

BMC® “centering” jest procesem szukania równowagi, a nie celem. Ten proces jest oparty na dialogu, a dialog z kolei – na bezpośrednim doświadczaniu. Ważnym aspektem w Body Mind Centering® jest odkrywanie relacji między najmniejszymi i największymi ruchami ciała – harmonizowanie ruchu wewnątrzkomórkowego z ruchem całego ciała w przestrzeni. Ten proces składa się z rozpoznawania, nazywania, różnicowania i integrowania

różnych tkanek w ciele, odkrywania różnych jakości i elementów, które składają się na ruch, oraz tego, jak te wszystkie elementy rozwijały się w trakcie procesu rozwojowego i jaką rolę aktualnie odgrywają w wyrażaniu się umysłu.

f. Eksperyment: Taniec – Ruch – Improwizacja – Świadomość ciała

Prowadzenie: Beata Marecka-Zehetbauer

W programie warsztatu:

  • odkrywanie i poszerzanie osobistych przestrzeni ruchu
  • kreowanie i kształtowanie ruchu
  • interpretacja odmiennych stylów muzyki w tańcu
  • improwizacja ruchu (metaforyczne obrazy, obrazy natury oraz rekwizyt jako inspiracja ruchu) – solo i w kontakcie z partnerem lub grupą
  • trening ciała w oparciu o metodę continuum movement (metoda pracy z ciałem rozwinięta przez E.Conrad – USA, która osadza się na organiczności ruchu – przepływie, pulsowaniu, oddechu…)

Warsztat jest propozycją dla osób, pragnących pogłębić świadomość ciała, rozwinąć osobisty potencjał w zakresie kreatywności, fantazji i zdolności ekspresji na płaszczyźnie ruchu, wzmocnić odwagę i samodzielność w inicjowaniu procesu kształtowania ruchu, zawierzyć własnym naturalnym zdolnościom improwizacji, oswoić się z różnorodnymi jakościami ruchu, także dotychczas unikanymi, rozwinąć własne spektrum ruchu.

Nie jest wymagane jakiekolwiek przygotowanie taneczne.